Nastaje taka chwila w życiu zwyczajnego człowieka, gdy zaczyna gubić się w świecie dookoła.
W takich chwilach, płacz jest monotonny, niczym codzienna kąpiel. Staje się codziennością, wlepiony w zwykłe czynności, w chwile w których ucieka się od świata przepełnionego ludźmi.
Każda kolejna łza, spływająca po policzkach nie robi już różnicy. Przecież to codzienność.
Samotność i łzy to codzienność. Wszystkie marzenia,pasje, czynności zazwyczaj tak lubiane tracą nagle sens.
Bo wtedy nic już nie ma sensu.
Bo ważne jest tylko to, że straciło się tą jedną najważniejszą rzecz, bez której nie potrafi się przeżyć dnia. Dzięki, niej zawsze potrafiło się przeżyć. Znaleźć na swojej drodze odrobiny szczęścia.
Teraz jest inaczej. Teraz została tylko samotność i pustka.
Poszarpanej duszy często ciężko jest umierać. Zagubionemu człowiekowi często łatwo zabijać, doprowadzać o samo destrukcji.
Powiedzmy, że nazywała się Wiktoria. Była taka jak każda z nas. Ciesząca się życiem, roześmiana, uśmiechająca się do ludzi i zawsze pozytywna.
Pewnego dnia, odszedł od niej chłopak. Załamała się. Straciła sens otaczającego ją świata i zgubiła się w ciemnym i okrutnym świecie zwanym życiem. Nic nie uratowało jej od odejścia. Dniami łudziła się, że wszystko będzie dobrze, noce przepłakiwała w samotności. W końcu odeszła. Po długich miesiącach, wiadrach wylanych łez i setkach ran na nadgarstkach, odeszła.
Jest tylko wytworem wyobraźni, ale tak na prawdę realną, tak często powtarzającą się historią.
Gdy zgubisz się w życiu, stracisz sens otaczającego cię świata.
_______________________________________________________________________________
Wracam do tematycznych notek ;) Podobało się?
