Inaczej, ale tak samo.

Zakochana w nocy, nie zauważam nawet jak rani mnie jej pora. 

Kiedy przez okno, zaczynają wpadać promyki ciepłego słońca, jest lepiej.

Ale nie do końca.

Chociaż w nocy, samotność jest straszna, to bynajmniej nikt nie widzi moich łez.

Nikt nie widzi jak wzmagam się z tym, aby zapomnieć.

Nie muszę udawać że wszystko jest w porządku.

Nie musze tak jak w dzień patrzeć każdemu w oczy i sztucznie się uśmiechać.

Ale muszę tęsknić.

W dzień bynajmniej mogę zachować pozory.

Jest ktoś, kto mnie pocieszy, przytuli.

Ale i tak nie zrozumie co czuję.

W nocy, muszę patrzeć na mrok, przerażona tą chwilą samotności.

W dzień, jestem tak samo samotna. Różni się to jedynie tym, że jestem otaczana ludzmi, którzy i tak nic nie zmieniają.

Dwie pory, są dla mnie tak naprawde tymi samymi.

Kiedy życie sprawia nam ból,

oddajmy mu.