Czasami ciężko jest nam w tym czymś.

 

Dziś pierwszy raz od dawna znowu doświadczyłam coś co kocham, 

znowu otworzyłam nową ksiażke, 

poczułam jej ciepły, zapach, 

i utonęłam w lekturze. 

Należę do nie licznego grona ludzi, którzy uwielbiają czytać książki. 

Oczywiście, nie lubię nudnych, lektur które dyktują nam w szkole. 

 Lubię napajane przygodą, romansem i dreszczem książki w których zawarte są piękne słowa. 

"Drżenie" <3

Coraz bardziej zaczynam wierzyć w to że wszystko będzie dobrze. Coraz bardziej wszystko się normuje i życie zaczyna nabierać przyjemnego dawno nie doświadczonego spokoju. 

Od dzisiaj. 

Wczoraj było niemożliwie źle, 

o ile można stwierdzić że źle było tak w pierwszej części w drugiej przeżywałam istne piekło. 

Nie wiem ile łez się polało i nie wiem ile nocy nie przespałam. Wiem napewno, że nie mogę już postępować tak jak postąpiłam w stosunku do mojej mamy. Proszę nie pytajcie, co się stalo. Głupio mi o tym opowiadać, chociaż nie zrobiłam aż tak wiele.

Dzisiaj fajnie, chociaż mówię to z lekkim strachem dodając 'odpukać' . .. przecież może się jeszcze wiele wydarzyć. 

Popołudniu spotkałam się z Anią i Martyną tak jak planowałam wczoraj ale z powodu konfliktu z mamą nie wyszło mi to. 

Posiedziałam z nimi a potem wróciłam do domu wraz z dwoma nowymi książkami, które pożyczyłam od Ani. 

Napajam się teraz spokojem, leżę owinięta ciepłą kołdrą, czytając prześwietną książke i jedząc lazanie. W tle leci mi muzyka. Lepiej być nie może?

A jednak. 

Moje myśli znowu tracą ten słodki urok, gdy przypominam sobie o tym,że przecież jutro muszę iść do szkoły. To takie straszne. 

Szczerze, to nie wiem co jest straszniejsze- moje lenistwo, czy myśl że muszę wstać jutro na ósmą. 

Załamać się można...ale cóż widocznie tak musi być. .

Cóż, trzeba być optymistką. 

Postaram się w miarę wcześnie iść spać i rano chyba powinno być wszystko ok. 

Czasami otoczeni jesteśmy dziwnymi murami. 

Niby wolni, niby zamknięci. 

Czasami nie potrzebnie stwarzamy kłótnie i konflikty. 

Zupełnie jakbyśmy nie potrafili bez tego przeżyć. 

Czasami świat wydaję się nam strasznie obcy, 

choć żyjemy w nim przynajmniej kilkanaście lat. 

Czasami zadajemy sobie pytanie, co robimy nie tak. 

A odpowiedzi kryją się w najprostszych czynach. 

Czemu się tak dzieje?

Bo zbyt wiele przegapiamy.